ფოტოდღიური ერთ კვირაში

პირველი დღე

ფოტოდღიური განსაკუთრებულ მოვლენას არ ელოდება. პირველი კადრი შეიძლება დილის მაგიდა იყოს, მეორე — გაჩერებაზე სხვისი ჩრდილი, მესამე — საღამოს ცარიელი ქუჩა.

ცალკე აღებული არც ერთი სურათი დიდ ამბავს არ ჰპირდება, მაგრამ ერთად კვირის ტემპს აჩვენებს. ამ პრაქტიკაში ყველაზე რთული რეგულარულობა კი არა, საკუთარი თვალისთვის ნდობაა: ყოველდღიური რამეც შეიძლება ყურადღების ღირსი იყოს.

რა დარჩეს კადრს მიღმა

ფოტოს გადაღება არჩევანია, მაგრამ ფოტოს არგადაღებაც. ყველა მომენტი კამერას არ ეკუთვნის, განსაკუთრებით მაშინ, როცა სხვა ადამიანი მონაწილეობს. თანხმობა, სივრცის პატივისცემა და საკუთარი მოტივის გააზრება ფოტოდღიურს უფრო პასუხისმგებლიანად აქცევს.

ზოგჯერ კამერის დაწევა გამოცდილებას უკეთ ინახავს. სურათების სერია ძლიერი მაშინ არის, როცა მასში ცარიელი ადგილებიც ჩანს და მაყურებელს ყველაფერს არ უკარნახებს.

კვირის მონტაჟი

ბოლო დღეს ათეულობით კადრიდან მხოლოდ რამდენიმე უნდა დარჩეს. შეარჩიე ისინი არა ტექნიკური სისუფთავით, არამედ იმ კითხვით, როგორ პასუხობენ ერთმანეთს. შეიძლება პირველი და ბოლო ფოტო თითქმის ერთნაირი იყოს, შუაში კი ყველაფერი შეცვლილი ჩანდეს.

სათაურიც არ უნდა ახსნიდეს ზედმეტს. კარგი ფოტოდღიური მაყურებელს სხვისი კვირის ყურებისას საკუთარის გახსენების საშუალებას აძლევს.

შემდეგი კვირის დასაწყისი

ერთი კვირის ფოტოდღიურის დასრულების შემდეგ საინტერესოა, კამერა რამდენიმე დღით გადადო. რას ამჩნევ გადაღების გარეშე? შეიძლება უცებ დაინახო, რომ მთელი სერია ფანჯრებთან იყო დაკავშირებული, ან თითქმის არავინ ჩანდა კადრში.

ეს დაკვირვება მომდევნო პროექტისთვის შეკითხვას გაძლევს, მაგრამ ავტომატური წესად არ უნდა იქცეს. ფოტოდღიური ძლიერია მაშინ, როცა საკუთარი ჩვევების დანახვაში გეხმარება და შემდეგ მათ შეცვლის თავისუფლებასაც გიტოვებს. ახალი კვირა შეიძლება სრულიად სხვა ფერით, მანძილით ან ადამიანური ურთიერთობით დაიწყოს.

• ყოველდღიურობასაც მიეცი კადრის უფლება.
• სხვისი სივრცე თანხმობით გადაიღე.
• ფოტოები ურთიერთობით შეარჩიე.

ფოტოდღიური დროს არ აჩერებს; ის გვაჩვენებს, როგორ გავიარეთ იგი.

— ARKI რედაქცია